Niemal na całym świecie widoczny jest wysiłek różnych instytucji państwowych, które zmierzają do rehabilitacji ludzi defektywnych, w tym także głuchych. Kościół podjął rehabilitację głuchych pod względem religijnym. Przez swoją pracę zmierza do pełnego ich dowartościowania, a także wzbogaca ich osobowość i przygotowuje do świadomego życia religijnego. Duszpasterstwo inwalidów słuchu dowartościowuje również głuchych w opinii ludzi słyszących. Pracuje nie tylko dla samych podopiecznych, ale wpływa poprzez swoją działalność na całe społeczeństwo, chcąc uwrażliwić je na duchowe i materialne potrzeby ludzi dotkniętych kalectwem. Dzięki istnieniu duszpasterstwa głuchych spora liczba ludzi pozbawionych słuchu czuje się mocno związana z Kościołem. W nim widzi rzecznika praw moralnych oraz praw głuchych w świecie ludzi pełnosprawnych. W Polsce troską duszpasterską objęte jest środowisko głuchych i niedosłyszących liczące ok. 70 tysięcy osób.
Czytaj więcej...

12 maja 1996 roku Ojciec Święty Jan Paweł II ogłosił błogosławionym księdza Filipa Smaldone i dał go za patrona wszystkim Niesłyszącym oraz ich nauczycielom i duszpasterzom. Filip Smaldone urodził się w Neapolu 27 lipca 1848 roku, w 1871 roku został kapłanem, a w roku 1885 zamieszkał w Lecce. Pracował w zakładzie i szkole dla głuchych. W 1885 roku założył zakon żeński Kongregację Sióstr Salezjanek Świętych Serc, który do dzisiaj głównie we Włoszech i w Brazylii pracuje wśród

Siostry Salezjanki Świętych Serc prowadzą 12 szkół dla głuchych, mają 49 domów zakonnych. Bł. Filip Smaldone zmarł 4 czerwca 1923 roku w Lecce, tam jego zwłoki są wystawione w szklanej trumnie.

Radość zaczyna się w tej samej chwili,
w której przestajesz szukać własnego szczęścia,
by próbować dawać je innym.
Jeżeli, więc jesteś smutny,
zatrzymaj się i poszukaj przyczyny w głębi serca,
zawsze znajdziesz ślad zwrotu ku sobie.
Nie zgadzaj się na to.
Oddaj Bogu, co tak zazdrośnie ukryłeś,
a potem zapomnij o sobie i myśl o bliźnim...

W czasie seminaryjnych lat dane mi było uczestniczyć w lektoracie języka migowego, organizowanym przez ks. Grzegorza Sokalskiego (duszpasterz niesłyszących w Bytomiu) i panią Agatę Panas – logopedę i lektora języka migowego z Białegostoku. Kurs miał miejsce w WSD w Opolu, gdzie wśród rodzinnej atmosfery stawiałem pierwsze swoje kroki wśród znaków i daktylografów języka migowego, aby przybliżyć się do tego środowiska niesłyszących, które było mi zawsze bliskie duchowo, ale jeszcze odległe przez pryzmat tego, że mój zmysł wzrokowy jest zbyt ograniczony by dostrzec słowa, uczucia i myśli ludzi ze "świata ciszy".
Czytaj więcej...

Na dnie każdego osiągnięcia,

jak fundament pod gmachem,

leżą czyjeś cierpliwe i pokorne ofiary.

Kardynał   Stefan  Wyszyński

 1. Pierwsze formy działalności na rzecz niesłyszących dzieci

    Początki wszelkich znanych i opisanych form działalności na rzecz osób niesłyszących nierozerwalnie związane są z Kościołem. Pierwsza zachowana informacja na piśmie o działaniach na rzecz głuchoniemych pochodzi z VIII wieku, od historyka Kościoła angielskiego św. Bedy i dotyczy św. Johna (Jana) z Beverley (zm. w 721 r.), biskupa Hexham, a następnie Yorku w Anglii, który ok. 683 r. uczył osobę głuchoniemą mówienia. Pierwszy znany nam nauczyciel niesłyszących, żyjący w XVI wieku Pedro Ponce de Leon był hiszpańskim zakonnikiem, benedyktynem. W XVII wieku w Szwajcarii biskup Genewy, św. Franciszek Salezy (1567-1622), wsławił się m.in. tym, że uczył głuchoniemego o imieniu Marci. Dzięki temu, podobnie jak św. John z Beverley, uznawany jest za patrona niesłyszących. Jedną z pierwszych szkół dla niesłyszących, Instytut dla Głuchoniemych w Paryżu, założył opat Charles Michel de l'Epée, a kontynuatorem jego działań był również ksiądz, Roch-Ambroise Sicard. Także w wielu innych krajach, jak np. w Holandii, Włoszech, a także w Polsce, początki kształcenia niesłyszących są związane z działalnością Kościoła.